Ο Νίκος Μπελογιάννης

• Από τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟ

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ.....Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ... ΜΕ ΡΙΖΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΗΛΕΙΑ (ΤΣΙΠΙΑΝΑ) ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΜΟΥ.

• «…Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η Ελευθερία, η Ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της. Και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν για τη χώρα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτόν αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας…».

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Νίκο Μπελογιάννη. Είναι μέρος της απολογίας του στο στρατοδικείο που τον καταδίκασε σε θάνατο. Στον Νίκο Μπελογιάννη, που την ομορφιά και το μεγαλείο του απεικόνισε ο Πάμπλο Πικάσο, που εκατομμύρια άνθρωποι, σ’ ολόκληρο τον πλανήτη κινητοποιήθηκαν για να τον κρατήσουν μακριά από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Στο Νίκο Μπελογιάννη, τον συνεπή αγωνιστή που δεν λύγισε μπροστά στο θάνατο, ακολουθώντας ως το τέλος το δρόμο των ιδανικών του…

Δάμιζα ή Δάφνη, το χωριό μας, οι ρίζες μας...

Πέρασαν κιόλας οι μέρες του Πάσχα και ξαναπέφτουμε στην καθημερινή ρουτίνα μας που δεν ήρεμη και δίχως αγωνίες. Τα προβλήματα είναι βουνό. Ωστόσο, τίποτε δεν μπορεί να μας εμποδίσει να αισιοδοξούμε για το αύριο.Οι νέες γενιές έχουν δικαίωμα να δώσουν κι αυτές τους αγώνες τους και να αισιοδοξούν ότι θα τα καταφέρουν. Εμείς, οι μεγαλύτεροι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δημιουργούμε κατάλληλες συνθήκες και να μην απογοητεύουμε τους νέους ανθρώπους με τα έργα μας. Αυτά σαν εισαγωγή...

Αυτό που θέλω να πω τώρα είναι πως πρέπει να κρατήσουμε την επαφή μας με τους παλιότερους. Κάθε γενιά έχει τη θέση της στην καρδιά μας και στην ιστορία του τόπου μας. Τυπικά, το χωριό μας έχει "χαθεί" στους κόλπους του μεγάλου δήμου Ηλιδας.

Στην ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας

Δεν γίνεται αναγκαστικά, αλλά κάτι που είναι βαθιά μέσα μας ριζωμένο, μας τσιγκλάει και μας οδηγεί στα βάθη του εσωτερικού μας κόσμου. Τέτοιες μέρες, που ο μηχανοκίνητος και ηλεκτρονικός πολιτισμός επιχειρεί λυσσαλέα να ισοπεδώσει τη ζωή μας. Αλλά δεν είναι εύκολο να ξεριζώσει κανείς από μέσα του αυτό το θολό κύμα της φουσκονεριάς, και που αυτό δεν είναι πίστη δογματική, αλλά βίωμα. 

Μια κατάδυση, λοιπόν, και ξαναβλέπω εικόνες καταχωνιασμένες στο σεντούκι της μνήμης που όμως κάνουν την καρδιά μου να χοροπηδάει. Βλέπω το σπίτι μας στην πλατεία, τη μάνα να είναι αεικίνητη, να μην κάθεται ούτε για ένα λεπτό, τα παιδιά να ζουν στον δικό τους κόσμο, κι εγώ να την βγάζω, σαν παπαδοπαίδι που ήμουν, τις περισσότερες ώρες της μέρας, στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου.

Σιωπηλή κι ασάλευτη, συντροφεμένη από τους ιππότες της κι όμως μονάχη, στεκότανε παράμερα, τυλιγμένη στα ζαφειρένια πέπλα της σελήνης, η πριγκιπέσα Ιζαμπώ...

Την Πριγκιπέσα Ιζαμπώ την είχα διαβάσει ενώ τέλειωνα το Λύκειο και είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Εκπληκτικό μυθιστόρημα. Και ο μύθος και η γλώσσα του. Αυτός ο Αγγελος Τερζάκης  (φωτογραφία) εξακολουθεί να είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Τον γνώρισα κάποτε και μάλιστα είχα πάει και στο σπίτι του όταν έμενε στο Κολωνάκι, στη Στρατιωτικού Συνδέσμου, εκεί αριστερά στην ανηφόρα, απέναντι από του Δοξιάδη. Σπουδαίος άνθρωπος και διανοούμενος. Εγραψε πεζογραφία και θέατρο και δοκίμιο. Εχω σχεδόν όλα τα βιβλία του. Τρέλα με τον Τερζάκη. Και τα λέω αυτά τώρα που ξανάπιασα την Ιζαμπώ, και έχω την εντύπωση ότι πάλι με κρατάει σφιχτά στα χέρια της. Θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα από την αρχή του τέταρτου κεφαλαίου:

Κάποιοι μαφιόζοι αμαυρώνουν την εικόνα της Ηλείας...

• Επίθεση από μπράβους σε δημοσιογράφους του «ΒΗΜΑΤΟΣ» στην Ηλεία

Επίθεση από μπράβους δέχθηκαν ο δημοσιογράφος του «Βήματος», Γιώργος Πουλιόπουλος και ο φωτορεπόρτερ, Ιάκωβος Χατζησταύρου, με σκοπό να εμποδιστεί έρευνά τους στην Μανωλάδα της Ηλείας για τις συνθήκες εξαθλίωσης στις οποίες εργάζονται οι μετανάστες. Τέσσερα αυτοκίνητα, που είχαν κινητοποιηθεί από τον ιδιοκτήτη αγροτικής μονάδας, μπλόκαραν το αυτοκίνητο του δημοσιογράφου, ενώ ένα τζιπ έπεσε πάνω του. Στη συνέχεια, οι μπράβοι και ο ιδιοκτήτης έβγαλαν από το αυτοκίνητο τους δημοσιογράφους και τους χτύπησαν, τραυματίζοντας στο κεφάλι τον φωτορεπόρτερ της εφημερίδας.

Για τον Αντρέα Καρκαβίτσα, τον "ταξιδευτή της Μεγάλης Ελλάδας"...

Ο Αντρέας Καρκαβίτσας καθόταν σκεφτικός σε μια ψάθινη καρέκλα στο κατάστρωμα του παλιού πλοίου και αγνάντευε το πέλαγος… Όταν αντιλήφθηκε την παρουσία μου, χαμογέλασε, μάλλον ικανοποιημένος, που κάποιος επισκέφτηκε μετά από τόσα χρόνια τον ίδιο και το έργο του. Στα χέρια μου κρατούσα πολλά από τα βιβλία του σε διάφορες εκδόσεις και επανεκδόσεις: εικονογραφημένες, παλιές, καινούριες, προσεγμένες, αλλά και πρόχειρες: Στην εποχή μας το έργο του Αντρέα Καρκαβίτσα μπορείς να το βρεις εύκολα. Αρκετοί εκδοτικοί οίκοι έχουν ενδιαφερθεί να εκδώσουν κείμενά του… Κοίταξε αυτά τα βιβλία και μου είπε...

Εδώ δεν θα σας γράψω τι είπε ο Καρκαβίτσας, αλλά θα σας παραπέμψω στο ιστολόγιο της φιλολόγου Ειρήνης Μαραγκόζη (Διδάσκοντας ελληνικά) για να διαβάσετε ολόκληρη την παρουσίαση τού (και συμπατριώτη) μεγάλου πεζογράφου μας, Λοιπόν, "ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ, Ο ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ". Απλώς, διάβαζα ή καλύτερα απολάμβανα τα "Λόγια της πλώρης" για πολλοστή φορά. Γι' αυτό εδώ θα παραθέσω τη "ΘΑΛΑΣΣΑ", που την πήρα από το πλούσιο ιστολόγιο του Σαραντάκου. Δείτε και το Βιογραφικό Σημείωμα για να φρεσκάρετε όσα ξέρατε κι όσα δεν ξέρετε.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ο πατέρας μου - μύρο το κύμα που τον τύλιξε - δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.

- Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό!

Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.

Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στο καράβι, που ο πατέρας, ο πάππος, ο πρόπαππος, όλοι ως τη ρίζα της γενιάς ξεψύχησαν στο παλαμάρι. Μα δεν τα έλεγε μόνον αυτός, αλλά κι οι άλλοι γέροντες του νησιού, οι απόμαχοι των αρμένων τώρα, και οι νιότεροι, που είχαν ακόμη τους κάλλους στα χέρια, όταν κάθιζαν στον καφενέ να ρουφήξουν τον ναργιλέ, κουνούσαν το κεφάλι και στενάζοντας έλεγαν:

Δάφνη, ο πτωχός συγγενής του Δήμου Ηλιδας!

Η χρησιμότητα του "Καλλικράτη" ελπίζω ότι θα αποδειχτεί προϊόντος του χρόνου. Κι αυτό το σημειώνω διότι μέχρι στιγμής δεν έχουν υπάρξει απτά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την κάθε "κοινότητα" ξεχωριστά. Και με τον "Καποδίστρια" πάλι δεν είδαμε κάτι που να δικαιολογεί τη συνένωση. Ας πάρουμε το χωριό μας, τη Δάφνη. Αφότου συνενώθηκε με την Αμαλιάδα, σε τι ωφελήθηκε; Εάν υπάρχει κάτι που δεν το ξέρω  ή δεν το βλέπω, καλό θα ήταν κάποιος που είναι ενημερωμένος, να με πληροφορήσει. Και τώρα με τον "Καλλικράτη", δεν είμαι πεπεισμένος ότι θα ωφεληθεί το χωριό μας. Ενα παράδειγμα: Ανοίγω την ιστοσελίδα του Δήμου και διαπιστώνω ότι όλα περιστρέφονται γύρω από την Αμαλιάδα. Στην ιστοσελίδα υπάρχει, ουσιαστικά, αναφορά στη Δάφνη, μονάχα μεσα στο πλαίσιο της ενότητας "ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ". Κατά τ' άλλα η Αμαλιάδα υπερέχει!