Σάββατο 9 Απριλίου 2011

Την ξέρετε ως Δάμιζα ή ως Δάφνη;

Τώρα που εφαρμόζεται πλέον η νέα αρχιτεκτονική διαίρεση της χώρας, σύμφωνα με το σχέδιο "Καλλικράτης", αρχίζω να φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα εξαφανιστεί κιαι το όνομα του χωριού μου. Κάτι τέτοιο δηλαδή που θα συμβεί με δεκάδες άλλα χωριά ανά την ελληνική επικράτεια. Κάποτε το χωριό μου το έλεγαν "Δάμιζα". Θα παραθέσω το σημείωμα που βρήκα στην ιστοσελίδα της Αμαλιάδας:

Το Τοπικό Διαμέρισμα της Δάφνης περιλαμβάνει τους οικισμούς Δάφνης με πληθυσμό 528 κατοίκους και Καλαθά με 57 κατοίκους (στοιχεία 2001).

Το χωριό αναγνωρίζεται επισήμως για πρώτη φορά ως Kοινότης Δάμιζας, με το Β.Δ. 14-4-1925 Φ.Ε.Κ. Α.105/1925 και προήλθε από την κοινότητα Μπεζαΐτη (Κεραμιδιάς) του τέως Δήμου Πηνείων. Με το Β.Δ. 17-1-1957 ΦΕΚ Α.11/1957 και κατόπιν Διαταγής του Υπουργείου Εσωτερικών «Περί μετονομασίας χωρίων εχόντων Τουρκικόν  Όνομα», η Νομαρχία Ηλείας επέλεξε το όνομα Δάφνη, (ύστερα από πρόταση του Κοινοτικού Συμβουλίου του χωριού). Ο συνοικισμός Καλαθάς που αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεραμιδιάς με το Β.Δ. 31-1-1934 ΦΕΚ Α.53/1934, σήμερα ανήκει στο τοπικό διαμέρισμα Δάφνης.

Ο ναός του Αγίου Βλασίου (κάτω) εικάζεται ότι είναι του 7ου ή 8ου αιώνα και γιορτάζει στις 11 Φεβρουαρίου. Σύσσωμο το χωριό ανεβαίνει για να πανηγυρίσει τον προστάτη του παλιού χωριού το οποίο μεταφέρθηκε στην σημερινή του θέση στα μέσα του 19ου αιώνα. Η ονομασία  Δάμιζα πιστεύεται ότι υπήρχε πριν της Τουρκοκρατίας. Λέγεται δε  ότι  οι Δαμιζαίοι έπαιρναν γυναίκες Αγριδιώτισσες, που ήταν ξακουστές για την ευρωστία τους. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα.

Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 120μ, στο 8ο χιλιόμετρο της Οδού Αμαλιάδας –Σιμόπουλου. Το 1971 αριθμούσε  521 κατοίκους (περιλαμβανομένων 85 κατοίκων του Καλαθά), 536 κατοίκους (68 του Καλαθά) βάσει απογραφής του 1981και 414 κατοίκους (20 του Καλαθά) με την απογραφή του 1991. Καταστράφηκε δυο φορές. Το 1909 από σεισμούς και το 1944 από εμπρησμό των Γερμανών.
Το έδαφός του είναι εύφορο. 

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία  (ελιές και σταφίδα τα οποία είναι τα κύρια και παραδοσιακά προϊόντα, καθώς επίσης με δημητριακά σιτηρά, κηπευτικά κ.ά.) και την κτηνοτροφία (προβατοτροφία). Στο χωριό υπάρχει ακόμα το παλιό ελαιοτριβείο του Ξυδιά και ένας νερόμυλος. Όμως τις σημερινές ανάγκες του χωριού εξυπηρετεί ένα σύγχρονο ελαιοτριβείο.

Πολιούχος είναι ο Άγιος Αθανάσιος, η μνήμη του οποίου γιορτάζεται πανηγυρικά στις 18 Ιανουαρίου και στις 2 Μαΐου.
Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού ιδρύθηκε το 1900. Στεγάστηκε ως το 1920 σε ιδιωτικό κτίριο, μετέπειτα ως το 1955 στο μισθωμένο από το κράτος Οίκημα του Ιερού Ναού του Αγίου Αθανασίου και έκτοτε σε Δημόσιο κτίριο. Το οικόπεδο στο οποίο το 1954 ο  Ο.Σ.Κ ανέγειρε το νέο σχολείο,  ήταν δωρεά του Γ.Δ. Λιάπη, προς τη Σχολική Εφορεία. Το Σχολείο λειτούργησε ως 1/θ έως το 1959, 2/θ έως το 1961 και 3/θ ως το 1968. Σήμερα λειτουργεί ως 1/θ.


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου